Poznaj zainteresowanych sprawami amerykańskimi.
Otrzymuj zaproszenia na imprezy Ambasady USA.
Dyskutuj i publikuj na Polska-USA.pl.
125 Statuy Wolności Statua Wolności kończy 125 lat. . W miniony piątek 28 października jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli Ameryki obchodził swoje 125 urodziny, a mowa tutaj ... | 
Były prezydent Polski Lech Wałęsa otrzyma Nagrodę im. Lincolna CHICAGO (Associated Press) - Pracownicy Abraham Lincoln Presidential Library Foundation tegorocznym laureatem nagrody im. Abrahama Lincolna zostanie były prezydent Pols... | 
Nowa zmiana w Ghazni W Afganistanie rozpoczęła służbę X Zmiana Polskiego Kontyngentu Wojskowego. W oficjalnej uroczystości przekazania obowiązków uczestniczył Minister Obrony Narodowej Toma... |
Spotkanie Grupy Defence Environmental Network (DEFNET) 25-27.10. W Warszawie odbyło się zorganizowane przez Departament Infrastruktury MON spotkanie wojskowych ekspertów ds. ochrony środowiska z ministerstw obrony narodowej k... | 
Trójstronne Afgańsko-Polsko-Amerykańskie Forum Analityczne W dniu 25 października 2011 Polski Instytut Spraw Międzynarodowych był gospodarzem pierwszego trójstronnego Afgańsko-Polsko-Amerykańskiego Forum Analitycznego, organizowa... | Nowa inwestycja NATO w Polsce 25.10. w 32 Bazie Lotnictwa Taktycznego odbyło się uroczyste przekazanie do użytkowania składów paliwowych. Inwestycja o wartości ponad 83 mln. PLN została w 40% sfinan... |
najnowsze opinie
2011-05-30
Administrator
Arena Ekspertów
Bronisław Komorowski: Wiele było sygnałów świadczących o tym, że strona amerykańska w pełni docenia potrzebę zwrócenia większej uwagi na to, aby partner polski był nie tylko doceniany, ale także uzyskiwał realne korzyści i aby polityka polsko-amerykańska nie sprowadzała się tylko i wyłącznie do podania dłoni polskiemu prezydentowi, a do poważnych rozmów wykraczających poza kwestie czysto polsko-amerykańskich relacji. Myślę, że to nastąpiło ze względu na jednoczesne przeprowadzenie dwóch ważnych wydarzeń w Warszawie, jakim był szczyt Państw Europy Środkowo-Wschodniej z obecnością gościa honorowego, jakim był prezydent Stanów Zjednoczonych. Siłą rzeczy ta dyskusja, ta rozmowa, ustawiała Polskę jako rzecznika interesu całego regionu i jako miejsce, gdzie prezydent Stanów Zjednoczonych może dowiedzieć się i o sukcesach, ale i o zagrożeniach, o obawach krajów, które reprezentują różny etap procesu transformacji, od braku wolności do demokracji. Pan powiedział, żeby to się nie sprowadzało do uścisku rąk. Pan w trakcie kampanii wyborczej powiedział nawet ostrzej. Pamiętam, że różne polskie gesty pod adresem Ameryki, pomoc udzielana w Afganistanie, w Iraku, że to odbywało się niemal tylko za poklepanie po plecach. W tym była, w gruncie rzeczy, taka bardzo ostra krytyka tych wzajemnych stosunków. Czy Pan uważa, że ten czas poklepywania po ramieniu minął i Pan jest zadowolony z tego, co Pan dzisiaj i wczoraj usłyszał? Polityka to jest proces. Ma pan rację, taką opinię miałem, że wielu polityków polskich ulegało pokusie, powiedziałbym uwzględniania licznych oczekiwań strony amerykańskiej w zamian za podanie ręki, za poklepanie po plecach. Tak było, tak to oceniałem i tak to oceniam w dalszym ciągu.
Czytaj całość>>>
Zobacz też:
Rozpoczyna się nowy etap w relacjach polsko-amerykańskich
Wywiad prezydenta Komorowskiego dla TVN24aciej Wierzyński: Witam Pana, Panie Prezydencie. Bardzo dziękuję za zaproszenie do Belwederu. Panie Prezydencie, kilkadz... |
2011-09-11
Administrator
Arena Ekspertów
Czytaj całość>>>
Za: tvn24.pl
11 września 2001. Koniec Pax Americana, początek chaosu.Truizmem jest powiedzenie, że 11 września 2001 r. zmienił świat i Amerykę. Ale nie powiedzenie tego zdania byłoby niepow... |
2011-09-18
Administrator
Arena Ekspertów
Ten years later, it is clear that the fanatics behind those attacks miscalculated in two central respects. They regarded Western democracies as weak – unwilling or unable to respond to their evil extremism. And they expected Muslim communities and countries around the world to rise up and mobilize behind their millenarian worldview.
But, far from being uncertain or indecisive, the democratic world responded with unrelenting determination to terrorist outrages of all shapes and sizes. Across Europe and in America, new arrangements have been set up to pool information about possible terrorist attacks and take the speedy (and sometimes robust) action needed to prevent or disrupt them. Where possible, we work closely with India, Russia, Pakistan, the Gulf states, and other key international partners.
Czytaj całość>>>
"Dispersing the Terrorist Storm" - Radosław Sikorski o 11 września 2001 r. (English/Angielski)WARSAW – On September 11, 2001 at three p.m., Warsaw time, I was talking on the telephone with Poland’s Consul General i... |
2011-09-25
Stefan Kabat
Arena Ekspertów
Pojawia się również wątek generalnego charakteru polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych, jak i polityki szeroko pojętego Zachodu wobec świata zewnętrznego. Padają pytania o zasadność, a także o sposób obecności państw zachodnich w innych częściach świata.
Poruszony zostaje też temat prezydencji Polski w Unii Europejskiej – Albright omawia szanse i wyzwania związane z trwającym półroczem symbolicznego szefowania Unii przez nasz kraj, a także nasz wizerunek i pozycję w świecie. Odnosi się również do problemu dzisiejszej roli Europy w świecie i jej współczesnych bolączek.
Pełny tekst dostępny jest pod adresem: http://liberte.pl/kraj/1992-demokracja-jest-naturaln-ludzk-potrzeb--wywiad-leszka-jadewskiego-i-michaa-safianika-dla-liberte.html
Madeleine Albright dla „Liberté!”Była amerykańska sekretarz stanu w administracji Billa Clintona – Madeleine Albright – udzieliła wywiadu polskiemu magaz... |
2011-10-28
Bartłomiej
Opinie
W swoim pierwszym przemówieniu wygłoszonym w Europie, Sekretarz Obrony, chwalił i krytykował. Pełen troski Panetta przemawiał po tym jak jego poprzednik Robert M. Gates w czerwcu ostrzegał, że nie inwestując w obronność NATO ryzykuję utratą swego znaczenia. Gates stwierdził, że NATO stało się sojuszem dwupoziomowym, podzielonym na tych, którzy biorą na siebie odpowiedzialność za wydatki na obronność i tych, którzy jadą na gapę. Ostrzegał członków sojuszu przed „mglistą jeśli nie mroczną przyszłością”, jeśli europejscy członkowie nie zwiększą swojego wkładu. Dodał, że Waszyngton nie będzie mógł w nieskończoność płacić za bezpieczeństwo Europejczyków, kiedy Ci są w stanie robić to sami.
Panetta był łagodniejszy, równoważąc obawy o niedobory w sprzęcie i personelu z chwaleniem NATO za dokonania w Libii i Afganistanie. Stwierdził, że walki w Libii pokazały, że sojusz może prowadzić wojnę szybko i zdecydowanie gdy tylko udowodni, że Francja i Wielka Brytania są w stanie dzielić wziąć na siebie odpowiedzialność i przejąć przywództwo od Stanów Zjednoczonych. Według niego konflikt libijski pokazał również, że amerykańska zdolność do działania i dostarczania amunicji są kluczowe i pokazują, że „koniecznie trzeba zająć się rosnącymi dysproporcjami.” Ostrzegał, że „uzasadnione pytania czy przy obecnych tendencjach NATO będzie nadal w stanie prowadzić operacje podobne do tych w Libii i Afganistanie jeśli Stany Zjednoczony nie będą brały za nie coraz większego ciężaru.”
NATO miało zbyt mało specjalistów od interpretacji danych wywiadowczych i sterowania samolotów, a Amerykanie muszą te braki wypełniać- powiedział Panetta.
„Luki są najbardziej widoczne w kluczowych obszarach wspomagania- uzupełnianiu paliwa w tankowcach, zaopatrywaniu misji wywiadowczych, obserwacyjnych i platform rozpoznawczych takich jak Global Hawk czy drony typu Predator.”
Bez środków amerykańskich „byłoby bardzo ciężko rozpocząć i prowadzić operację w Libii”- powiedział Panetta.
Przemawiając w fundacji Carnegie Europe- brukselskim oddziale Carnegie Endownment for International Peace, Panetta stwierdził, że w ciągu najbliższych 10 lat Pentagon zmuszony będzie zmniejszyć swój budżet o co najmniej 450 bilionów dolarów. Sekretarz powtórzył też, że będzie się starał by amerykańska armia nie musiała nadwyrężać swoich możliwości w czasie gdy musi oszczędzać.
Panetta uważa, że Europejczycy powinni unikać błędów z historii i nie zakładać, że Waszyngton zawsze będzie w stanie uzupełniać ich braki.
„Po I i II wojnie światowej, po wojnie koreańskiej, wietnamskiej i po upadku żelaznej kurtyny, popełniliśmy błąd polegający na osłabianiu naszych sił zbrojnych. Nie możemy pozwolić by to się powtórzyło”- powiedział Panetta. “Kraje NATO muszą wysłać wyraźny sygnał, że są zdeterminowane by nie osłabiać tego sojuszu”- stwierdził sekretarz. „Musimy wykorzystać ten czas by przedstawić argumenty przemawiające za potrzebą zainwestowania w ten sojusz tak by mógł on stawiać czoła przyszłym wyzwaniom dla bezpieczeństwa.” Panetta naciskał na Europejczyków by wykorzystali sukcesy w Libii by przedstawili opiniom publicznym w swoich krajach powody, dla których trzeba wydawać więcej na obronność i wydawać rozsądniej na wspólne projekty.
„Upadek Kadaffiego uświadomił naszym krajom znaczenie NATO i to dlaczego jest ono niezbędne w rozwiązywaniu dzisiejszych wyzwań dla bezpieczeństwa”- powiedział Panetta. „Musimy wykorzystać ten czas by zainwestować w ten sojusz, by zagwarantować, że w pozostanie on zdolny stawiać czoła przyszłym wyzwaniom dla bezpieczeństwa.”
Panetta stwierdził, że według niektórych pomiarów, europejskie wydatki na obronność spadły o 2 procent rocznie w ciągu ostatniej dekady, podczas której Europejczycy byli zaangażowani w Kosowie, Libii i Afganistanie. Oznaczałoby to, że oszczędności pochodzą ze środków przeznaczonych na modernizacje. Panetta uważa, że kraje członkowskie muszą przynajmniej skoordynować cięcia wydatków żeby nie zaskakiwać swych sojuszników.
„Znajdujemy się w decydującym momencie dla naszej wspólnoty obronnej,” ostrzegł. „Nawet jeśli wysłuchano tych ostrzeżeń, obawiam się, że rosnące naciski fiskalne po obu stronach Atlantyku, podkopały polityczną wolę, by na nie zareagować.”
Po wizycie na Bliskim Wschodzie, Panetta przybył do Brukseli na swój pierwszy szczyt ministrów obrony krajów NATO. Szczyt ten miał zakończyć operację sojuszu w Libii i zdecydować jak lepiej szkolić afgańskie wojsko by te przejęło odpowiedzialność za bezpieczeństwo swojego kraju po tym jak siły sojusznicze opuszczą Afganistan w 2014 roku.
Ministrowie obrony krajów NATO będą także omawiać sprawę Kosowa, gdzie wybuchły walki między kosowskimi Albańczykami i Serbami oraz kwestię patrolów wybrzeży Somalii skierowanego przeciw działającym tam trzeci rok piratom.
Za: nytimes.com
Autor: Steven Erlanger
Tłumaczenie: Bartłomiej Sokół
Więcej pieniędzy na NATO albo jałowy sojusz. Panetta ponagla EuropęBRUKSELA - Stojący w obliczu drastycznych cięć budżetowych, Sekretarz Obrony Leon.E.Panetta poprosił europejskich czło... |
2011-03-18
Administrator
Arena Ekspertów
Patrzę i na osoby, które wtedy odgrywały decydującą rolę - jest pan premier Tadeusz Mazowiecki - patrzę także na wielu moich przyjaciół z tych pierwszych rządów solidarnościowych, patrzę na kolejnych ministrów spraw zagranicznych. Patrzę także na moich współpracowników ze Stowarzyszenia Euroatlantyckiego, któremu miałem okazję też szefować jakiś czas. Patrzę na kolegów i przyjaciół, którzy już dzisiaj występują raczej w garniturach, bo są na zasłużonej emeryturze, a kiedyś uczestniczyli w trudnym procesie przekształcania armii polskiej jako jej dowódcy, jako jej kadra. Mam ogromną satysfakcję, że możemy dzisiaj rozmawiać o NATO, o miejscu także Polski w Sojuszu Północnoatlantyckim, o przyszłości, w obecności Sekretarza Generalnego, Pana Rasmussena. To jest wielka satysfakcja, ale to także jest źródło refleksji jak długą drogę przeszliśmy i trudną drogę, bo przecież każdy z nas ma jakieś tam wspomnienia z tego pierwszego okresu, z tych pierwszych miesięcy, pierwszych lat, kiedy trzeba było zabiegać dopiero o szansę, o jakąkolwiek perspektywę dla członkostwa w Sojuszu Północnoatlantyckim. Wtedy inny był świat, inna była Polska, inna Europa, wiele rzeczy stało pod wielkimi znakami zapytania i zetknęliśmy się wcale nie tylko i wyłącznie z gorącym przyjęciem, i akceptacją dla tego wszystkiego, co wiązało się z polską, ale i czeską, węgierską, słowacką, litewską wolnością. Zetknęliśmy się również z pewną niewiarą, ale i nieufnością co do tego, co to może znaczyć dla Polski, dla świata, dla Europy, dla naszych sąsiadów - polskie aspiracje do zostania członkiem Sojuszu Północnoatlantyckiego. Inna była wtedy Europa, inny był świat i pytania także były inne. Myśmy sobie wtedy w Polsce zadawali wiele pytań: czy damy radę, czy to w ogóle jest realne, aby znaleźć się w tym ekskluzywnym klubie krajów silnych i krajów bezpiecznych. Nasi sąsiedzi pytali, jedni z nadzieją, że nam się to uda, czy nam się to uda. A inni pytali z obawą co to znaczy, czy nie oznacza to podtrzymania głębokiego, bolesnego podziału świata. Dzisiaj patrząc też po sali, widzę i ambasadora Rosji, widzę ministrów wielu sąsiednich krajów i jedno jest pewne, że możemy dziś o wiele spokojniej, racjonalniej rozmawiać o przyszłości bezpieczeństwa Europy, bezpieczeństwa świata w kontekście także roli odgrywanej przez Sojusz Północnoatlantycki, a początki były czasami dziwne, czasami śmieszne. Pamiętam swoją własną rolę jako wiceministra obrony narodowej wysłanego do wojska przez Tadeusza Mazowieckiego, który miał uczestniczyć w wielkim procesie przebudowy armii tak, aby to była armia duchem i mentalnością przystająca do państwa niepodległego, państwa demokratycznego. Pamiętam, była to chyba pierwsza wizyta zorganizowanego oddziału NATO na ziemiach polskich w ramach, proszę Państwa, występów orkiestr wojskowych. Pamiętam jaką sensacją było, i to na serio sensacją, i pozytywną, ale także i bardzo czasami zbyt daleko interpretowaną, był przyjazd big bandu armii amerykańskiej z Niemiec do Polski. Był to pierwszy zorganizowany oddział, czy tak zwarty pododdział wojsk natowskich i amerykańskich w Polsce, miało to wtedy swoje wielkie znaczenie. Chciałbym bardzo, aby coś z tego ducha, jednak radosnego big bandu, towarzyszyło nam w dalszym ciągu w myśleniu i działaniu na rzecz NATO i w ramach NATO w strukturze, która gwarantuje bezpieczeństwo, nie gwarantuje opresji, nie gwarantuje żadnych zagrożeń, a jest odpowiedzią na potrzebę budowania, na pytanie o to czy możemy budować świat bezpieczniejszy, świat lepszy. Mam oczywiście swoją ogromną satysfakcję stojąc tutaj dzisiaj przed Państwem jako prezydent państwa, które z trudem dobijało się szans na członkostwo w Sojuszu, a dzisiaj w moim przekonaniu cieszy się ugruntowaną pozycją i prawem do współdecydowania o losach całego obszaru euroatlantyckiego. Mam świadomość, że stoję przed Państwem jako prezydent państwa, które jest wiarygodne jako sojusznik i chce być wiarygodne jako uczestnik całego Sojuszu. Chce być państwem aktywnym i kreatywnym, chce nie tylko utrzymywać własną wiarygodność przez zaangażowanie w operacje zewnętrzne Sojuszu, ale także chce być aktywne i kreatywne w kształtowaniu samego Sojuszu, kształtowaniu jego zadań, kształtowaniu jego perspektyw. Warto, cofając się trochę wstecz, powiedzieć nie tylko o polskich aspiracjach do bycia aktywnym członkiem NATO, ale także do jednoczesnych, równoległych polskich ambicji z przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych do jak najlepszego ułożenia relacji z naszymi sąsiadami. Wtedy wydawało się, że i polskie aspiracje do członkostwa w Sojuszu są co najmniej na wyrost, że są przejawem polskiego romantyzmu, a nie realnej oceny sytuacji, realnych możliwości. Podobnie podchodziliśmy do kwestii przyszłości stosunków z naszymi sąsiadami, dotyczyło to zarówno starych członków Sojuszu Północnoatlantyckiego, jak Niemiec, ale dotyczyło to także innych krajów, z którymi wybraliśmy wspólną drogę prowadzącą nas do zachodnich struktur bezpieczeństwa, zachodnich struktur politycznych i gospodarczych. Mam na myśli tutaj kraje nadbałtyckie, mam również na myśli wolę ułożenia jak najlepszych relacji z tymi krajami, które nie akcentowały chęci znalezienia się w NATO, tak jak i Polska. Chciałbym odnotować jako wielki sukces tego procesu wchodzenia do NATO, działania w NATO, także budowanie jak najlepszych relacji z wszystkimi sąsiadami. Z wielu z nich jesteśmy razem w Sojuszu Północnoatlantyckim i z wieloma utrzymujemy jak najlepsze kontakty i marzymy o wspólnej, bezpiecznej Europie i o lepszym świecie, mimo, że nie jesteśmy razem w Sojuszu. Chciałbym podkreślić stałe polskie dążenie, które dzisiaj znajduje swoją nową szansę na ułożenie dobrych relacji, dobrosąsiedzkich z krajami naszego bezpośredniego otoczenia, szczególnie z Rosją. Ukrainy nie wymieniam, bo Ukrainę wspieramy, wspieraliśmy w ich dążeniach do zachodnich struktur cały czas, ale z Rosją. Polska dzisiaj znajduje nową szansę na realizację marzenia o bezpieczniejszym, lepiej zorganizowanym regionie, w którym sprawy są układane na zasadzie dobrosąsiedzkich relacji i zaniku obaw przed tym, że NATO jest strukturą zagrażającą komukolwiek.
Szanowni Państwo, Te ponad 60 lat istnienia Sojuszu Północnoatlantyckiego jest źródłem zasłużonej opinii o NATO jako najskuteczniejszym w historii sojuszu obronnym. Jest również uzasadnionym źródłem opinii, że od przyszłości NATO będzie wiele zależało jeśli chodzi o przyszłość całego świata, bezpieczeństwa na świecie, a szczególnie w regionie euroatlantyckim. My Polacy czujemy się dzięki temu bezpieczni jak nigdy dotąd i dlatego również chcemy, aby obszar bezpiecznego funkcjonowania się poszerzał, aby istniał także mechanizm poszerzania obszarów i mechanizmów współpracy z innymi krajami, bo to jest kolejne źródło, oprócz siły, kolejne źródło bezpieczeństwa i ładu na kontynencie europejskim, w całym obszarze euroatlantyckim. Jak wiadomo, bezpieczeństwo zawsze jest procesem. Na naszych oczach w sposób zasadniczy zmienił się charakter zagrożeń, wyzwań dla bezpieczeństwa rejonu euroatlantyckiego. Groźbę, kiedyś realnego totalnego konfliktu zbrojnego dwóch bloków militarnych zastąpiło niebezpieczeństwo eksplozji nacjonalizmów, szowinizmów, zbrojnych konfliktów regionalnych, często zresztą w ramach jednego państwa i kryzysów na tle transformacji systemów totalitarnych do demokratycznych. Tego świeżym przykładem są wydarzenia następujące w Afryce Północnej. Wydarzenia w Afryce Północnej, w innych krajach arabskich pokazują, że nawet jeśli są to zmiany gwałtowne i są w jakiejś mierze poza kontrolą, poza możliwością wpływania istotnego na ich przebieg, to jednak skłaniają do refleksji, że jest taka szansa, że jest to kierunek długofalowo korzystny - ku większej demokracji, partycypacji społeczeństw w rządzeniu, otwartemu rozwojowi gospodarczemu bliskiemu temu modelowi ustrojowemu, w którym przychodzi funkcjonować krajom natowskim. Dlatego potrzebna jest refleksja o tym co wspólnie jako NATO, jako Unia Europejska, jako organizacje regionalne możemy zrobić, jak możemy się angażować w ten proces. Trzeba tutaj powiedzieć otwarcie: okazało się, że rzeczywistość przerosła wszystkich, że nie po raz pierwszy zresztą, że świat zachodni nie miał gotowych recept, nie miał pomysłów jak zagospodarować, jak zareagować na niewątpliwie procesy wolnościowe zachodzące w świecie arabskim, w świecie Afryki Północnej. Nam w Polsce coś to przypomina, przypomina przełom lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, kiedy także polska wolność i wolność naszego regionu Europy była absolutnym zaskoczeniem, była czasami trudnym zaskoczeniem, nie było prostej odpowiedzi jak na nią zareagować, jak ją zagospodarować. Jest coś niepokojącego w tym także, że i kraje, które przecież mają świeże doświadczenie, bo sprzed dwudziestu lat, świeże doświadczenie pokojowych rewolucji prowadzących nasze społeczeństwa od totalitaryzmów ku demokracji, ku wolności, nie znalazły na czas wewnętrznej determinacji by o sąsiedztwie NATO, o sąsiedztwie Unii Europejskiej myśleć w kategoriach procesu budowy wolności i demokracji u innych. Tym bardziej trzeba się dzisiaj pochylić nad naszymi doświadczeniami z tamtego początkowego okresu i szukać tego co może być pomocne dla rozwiązywania problemów w innych realiach - kulturowych, gospodarczych - ale jednak mających ten wspólny mianownik jakim jest dążenie ku wolności.
Proszę Państwa, NATO nie pozostało bierne wobec zmieniającego się środowiska bezpieczeństwa międzynarodowego, przyjęta w listopadzie 2010 roku w Lizbonie koncepcja strategiczna Sojuszu wzmocniła w moim przekonaniu tożsamość i potwierdziła wiodącą rolę Sojuszu właśnie w zmieniającym się środowisku bezpieczeństwa. Ogromna w tym także zasługa sekretarza generalnego pana Rasmussena, bo wtedy udało się, dzięki uczynionym staraniom, zabiegom, uczynić debatę sojuszniczą otwartą na różne potrzeby, na różną argumentację. Ostateczny kształt dokumentu oznacza potwierdzenie dla klimatu wewnętrznego kompromisu. W moim przekonaniu to bardzo dobry kompromis, dobry kompromis, który powoduje nie tylko, że wszyscy rzeczywiście akceptują przyjęty dokument, ale również dobry dlatego, że potwierdza wspólnie wiarygodność Sojuszu w tym co stanowi jego istotę, a więc gwarancje obrony dla terytoriów krajów członkowskich. W Lizbonie udało się wypracować rozsądny kompromis opierający się na zrównoważeniu akcentów pomiędzy trzema głównymi zadaniami Sojuszu, między kolektywną obroną, zarządzaniem kryzysowym i bezpieczeństwem kooperatywnym. Nowa koncepcja strategiczna utrzymała fundamentalną rolę artykułu 5 Traktatu Waszyngtońskiego i na tym nam w sposób szczególny zależało, to się udało nam osiągnąć na zasadzie znalezienia wspólnego mianownika, także w kwestii nowych wyzwań, przed którymi Sojusz staje. Z satysfakcją przyjmujemy stworzenie planów ewentualnościowych dla Polski i państw bałtyckich oraz uruchomienie ćwiczeń sprawdzających w procesie planowania obronnego, sprawdzających to planowanie i przygotowujących Sojusz do realnego działania na obszarze krajów członkowskich. Jest to potwierdzenie solidarności sojuszniczej w praktycznym wymiarze oraz wyjście naprzeciw naszym, polskim postulatom. Ta nowa koncepcja strategiczna jednocześnie potwierdza otwarty charakter Sojuszu, co też jest w moim przekonaniu istotne, ważne, warte podkreślenia, bo nam wszystkim powinno zależeć na poszerzaniu obszaru bezpiecznego na świecie, co jest jednak niesłychanie istotne, to to, że w tej debacie lizbońskiej znaleźliśmy odpowiedź nie tylko na problemy związane z transformacją NATO, ale również znaleźliśmy odpowiedź dobrą na otwieranie NATO na te kraje, które są poza Sojuszem, także na dialog, na dialog z Rosją.
Proszę Państwa, Można by mówić bardzo wiele o Sojuszu Północnoatlantyckim, jego odpowiedzi na nowe wyzwania, na nowe sytuacje. Chciałbym jednak powiedzieć, bo pewnie to zawsze będzie przedmiotem żywej dyskusji, właśnie o tych relacjach, o rozłożeniu akcentów między misje zewnętrzne, a przygotowania Sojuszu do realnej obrony krajów członkowskich. Tu już zawsze będzie pytanie o zaangażowanie w Afganistanie. Dlatego chciałem z ogromną satysfakcją podkreślić również to, że w Lizbonie doszło do mądrego kompromisu, mądrego kompromisu polegającego na rozłożeniu akcentów między potrzebę uzyskiwania zdolności do działań zewnętrznych i przygotowań do obrony krajów członkowskich Sojuszu. Uważam, że to dobre porozumienie, dobry kompromis wyznaczenie roku 2014 jako horyzontu zakończenia misji w obecnym jej charakterze w Afganistanie. Uważam, że to dobry kompromis uznanie, że z końcem 2012 roku zmienimy zasadniczo charakter misji z bojowej na szkoleniową. Uważam, że to dobre rozwiązanie, które podkreśla to, że decyzja wspólna krajów Sojuszu Północnoatlantyckiego o budowaniu misji wojskowej w Afganistanie stanowi w dalszym ciągu zobowiązanie do wspólnego szukania strategii zakończenia tej misji. Chciałbym podkreślić słowo wzajemne i wspólne szukanie rozwiązań, bo to co jest największą siłą Sojuszu Północnoatlantyckiego to jest przekonanie i członków Sojuszu, ale i świata zewnętrznego, że solidarność wewnątrz NATO jest w dalszym ciągu fundamentem siły, fundamentem znaczenia. Dlatego chciałem jeszcze raz podziękować wszystkim za wspólną długą drogę od marzeń o członkostwie w Sojuszu, do uczestniczenia w umacnianiu zasady wewnętrznej solidarności i współodpowiedzialności za Sojusz Północnoatlantycki, ale także za jak najlepsze relacje Sojuszu Północnoatlantyckiego z krajami spoza tego sojuszu. Dziękuję bardzo.
Wystąpienie prezydenta Komorowskiego na IV Forum Bezpieczeństwa EuroatlantyckiegoProszę Państwa, Chciałem powiedzieć, że to dla mnie prawdziwa przyjemność i świetna okazja do okazania głębokiej sat... |
2011-05-16
Administrator
Arena Ekspertów
Amerykański prezydent będzie w Polsce w dniach 27-28 maja. Weźmie m.in. udział w szczycie przywódców Europy Środkowo-Wschodniej. Jak zapowiedział w poniedziałek w TVP Info prezydencki minister Jaromir Sokołowski, podczas wizyty Obamy w Polsce będzie sporo "symbolicznych gestów"; od jednego z takich gestów wizyta ma się rozpocząć. Minister zastrzegł jednak, że jest jeszcze za wcześnie, by mówić o szczegółach.27 maja wieczorem - zapowiedział minister Sokołowski - prezydent Obama weźmie udział w kolacji wydanej przez prezydenta Bronisława Komorowskiego na zakończenie szczytu prezydentów państw Europy Środkowo-Wschodniej. W szczycie - jak dodał - uczestniczyć będzie kilkunastu prezydentów.- To bardzo ważny sygnał, ci prezydenci przyjeżdżają do Warszawy m.in. po to, aby spotkać się z prezydentem Komorowskim, ale również, aby wziąć udział w kolacji z prezydentem Obamą - powiedział minister. Jak ocenił, "w sposób naturalny podkreślamy jednak znaczącą rolę Polski w regionie".Tematem szczytu - jak mówił minister Jaromir Sokołowski - będzie współpraca transatlantycka oraz demokratyzacja. Tłumaczył, że doświadczenia, jakie mamy w demokratyzacji Europy Środkowej można zastosować w Afryce Północnej. - To będzie bardzo ważny temat. Prezydent Obama bardzo się cieszy na tę wymianę poglądów z przywódcami naszej części Europy - powiedział.Odnosząc się do spotkania Komorowski – Obama, które odbędzie się w Pałacu Prezydenckim 28 maja, minister Sokołowski powiedział, że prezydenci rozmawiać będą o współpracy wojskowej, gospodarczej - głównie w kontekście wydobycia gazu łupkowego, oraz o promocji demokracji na wschód od Polski, głównie na Białorusi.- Polska jest zainteresowana pozyskaniem jak najlepszych technologii i tym, aby gaz łupkowy rzeczywiście w sposób bezpieczny mógł być jak najszybciej wydobywany – powiedział prezydencki minister.Podsekretarz Stanu w KPRP zaznaczył, że Amerykanie są także zaawansowani jeśli chodzi o tzw. odnawialne źródła energii. - Polityka UE zmierza do redukcji emisji C02, co za tym idzie będziemy musieli modernizować naszą gospodarkę, już to robimy, potrzebujemy nowoczesnych technologii, o tym prezydent Komorowski będzie rozmawiał z prezydentem Obamą - zapowiedział.Odnosząc się do współpracy wojskowej minister powiedział, że tematem rozmów będzie kwestia "ewentualnego stacjonowania amerykańskich samolotów na terenie Polski". Chodzi o rotacyjne stacjonowanie w naszym kraju amerykańskich myśliwców F-16.- Trwają negocjacje pomiędzy polskim rządem a amerykańską administracją. Miejmy nadzieję, że do czasu tej wizyty uda się zakończyć i będziemy mogli otwarcie potwierdzić wynik tych negocjacji - mówił w TVP Info Sokołowski.
Minister Jaromir Sokołowski o zbliżającej się wizycie Baracka Obamy w PolscePolsko-amerykańska współpraca gospodarcza w kontekście wydobycia gazu łupkowego, współpraca wojskowa i promocja demokrac... |
2011-05-27
Administrator
Arena Ekspertów
Fragmnet wyiwadu:
Grzegorz Ślubowski: Panie prezydencie, już tak naprawdę godziny nas dzielą od przylotu do Warszawy prezydenta Stanów Zjednoczonych Baracka Obamy. To oczywiście bardzo ważna wizyta, bardzo ważny gest, można powiedzieć, ale czy to jest tylko gest, czy możemy się spodziewać jakichś konkretów po tej wizycie?Chciałbym przypomnieć, że najpierw się spodziewamy przylotu wielu, wielu prezydentów europejskich, z Europy Centralnej. To będzie dwudziestu prezydentów, którzy będą tu, w Warszawie, rozmawiali wszyscy o doświadczeniach w zakresie drogi ku demokracji, którą to drogą idą w tej chwili, starają się iść inne kraje, inne państwa spoza obszaru Unii Europejskiej albo te kraje, które się starają dostać do Unii, albo które stanowią istotne sąsiedztwo. I dotyczy to zarówno Europy Wschodniej, rejonu Bałkanów, jak i Afryki Północnej. I to jest rzeczą rzeczywiście taką niezwykłą, że będziemy mogli rozmawiać o sprawach doświadczeń demokratycznych przydatnych dzisiaj w poszerzaniu obszaru demokracji na świecie, ale także w obecności prezydenta Stanów Zjednoczonych, kraju, który odgrywa ogromną rolę w polityce międzynarodowej i którego postawa wobec konkretnych problemów ma istotne znaczenie także z punktu widzenia poszerzania obszaru wolności, obszaru demokracji. Więc to jest rzeczywiście ciekawe zjawisko, po raz pierwszy będzie to miało miejsce. Powinniśmy mieć satysfakcję, że to jest wizyta wspólna w tym samym czasie przy okazji debaty o demokracji i prezydentów europejskich, i prezydenta Stanów Zjednoczonych.Oczywiście będzie także aspekt bilateralny, polsko-amerykański, o który panowie pytają. Będziemy rozmawiali na tematy ważne z punktu widzenia dzisiejszego dnia i przyszłości relacji polsko-amerykańskich. Z tych konkretów, o które panowie pytają, na pewno się pojawią sprawy przecież związane z polską prezydencją w Unii Europejskiej, która zaczyna się 1 lipca, a która będzie okazją na polskie działania na rzecz nie tylko pogłębienia integracji europejskich, ale także nadawania pewnego kształtu tej integracji, tak, aby np. wzmacniać, a nie osłabiać siłę więzów transatlantyckich łączących całą Europę ze Stanami Zjednoczonymi. Innymi słowy Polska może i powinna odgrywać istotną rolę w integrowaniu się całego świata zachodniego.Z innych spraw, które pewnie będą przedmiotem rozmowy, no to są sprawy takie typowe związane... polsko-amerykańskim obszarze bezpieczeństwa. Ale chciałbym zwrócić uwagę, że jest chyba odpowiedni czas, żeby nadrobić to, co było do tej pory niewystarczająco rozwinięte, bo mamy relacje polityczne, relacje w obszarze bezpieczeństwa, ze Stanami Zjednoczonymi dobrze rozwinięte, natomiast niewątpliwie nie jest wykorzystywany potencjał współpracy gospodarczej w pełni, brakuje tej tkanki ścisłego związku obu gospodarek, co może być korzystne i dla Stanów Zjednoczonych, i dla Polski. Stany Zjednoczone szykują się do ofensywy w zakresie eksportu amerykańskich technologii, amerykańskich towarów. Polska może być jedną z bram do ważnego rynku europejskiego.Grzegorz Ślubowski: Panie prezydencie, jak się czyta polskie i nie tylko polskie gazety, to można odnieść wrażenie, że takim tematem numer jeden, który się pojawia, to jest sprawa gazu łupkowego. To jest nowy temat. Ja wiem, że to jest głównie w gestii rządu rozmowy na tematy gospodarcze, no ale jak pan będzie rozmawiał z prezydentem Obamą, będzie ten temat poruszony?Wie pan, nie zgadzam się, nie zgadzam się. To głównie jest problem biznesu, a nie żadnej administracji. I niech tak będzie, że niech to będzie dobry biznes, a nie decyzje polityczne.Andrzej Żak: Ale też bezpieczeństwo, bezpieczeństwo energetyczne.Tak, i z tego punktu widzenia rolą obu administracji – amerykańskiej i polskiej – jest dbanie o to, aby ten dobry biznes mógł się rozwijać z uwzględnieniem zarówno potrzeb natury... wynikających z bezpieczeństwa energetycznego, ale wydaje się, że również z punktu widzenia obaw innych krajów, innych instytucji, które mogą widzieć w tym zagrożenie dla swoich własnych interesów. Więc to, co może być elementem współpracy administracji polskiej i amerykańskiej, no to dbanie o to, aby tzw. czarny piar, jeśli chodzi o ewentualną eksploatację złóż gazu łupkowego, nie utrudnił ewentualnych – podkreślam słowo ewentualnych – inwestycji.To jest także pilnowanie tego, aby przypadkiem kraje, które nie są tak bardzo zainteresowane uzyskaniem nowych źródeł energii, w tym wypadku nowych źródeł gazu, nie wprowadziły rozwiązań na terenie całej Unii Europejskiej, które nam by potencjalnie utrudniły korzystanie z tych zasobów. Ale pamiętajmy o tym, że na razie wykonano w Polsce 7 odwiertów, nie znamy jeszcze, do jesieni nie będziemy znali wyników tych badań. Na razie sygnały są zachęcające, ale radzę nie dzielić skóry na niedźwiedziu.
Czytaj cały wywiad>>>
Wywiad prezydenta Komorowskiego dla "Sygnałów Dnia" nt. wizyty prezydenta Baracka Obamy w PolscePrezydent Bronisław Komorowski w wywiadzie dla „Sygnałów Dnia” Programu I Polskiego Radia przypomniał, że w ramach XVII ... |
|
||||||||||||||||
|
||||||||||||||||
Polska-USA
Kultura
Polska-USA
Zaproszenia
Polska-USA
Opinie
Polska-USA
Arena
