Victor Ashe został nominowany przez prezydenta George’a W. Busha na stanowisko ambasadora USA w Polsce 8 kwietnia 2004 r. O jego pasji do podróży oraz doświadczeniach z Polską i Polakami, rozmawiają Ewelina Biłda i Piotr Chmielewski.

Panie ambasadorze być może będzie to dość wyjątkowa rozmowa bo nie zamierzamy pytać ani o wizy ani o tarczę antyrakietową. Chcemy za to żeby czytelnicy psz.pl lepiej Pana poznali. Proszę powiedzieć, jak to się stało, że człowiek który przez 16 lat nieprzerwanie sprawował funkcję burmistrza Knoxville, zostaje nagle mianowany ambasadorem właśnie w Polsce?

Tak się stało, ponieważ prezydent Bush mnie o to poprosił. A poza tym po 16 latach bycia burmistrzem nie zamierzałem znowu ubiegać się o to stanowisko. W 2003 roku rozmawiałem z prezydentem Bushem, który zaproponował mi nominację. Wtedy jeszcze nie wskazał kraju, do którego miałbym pojechać. Później okazało się, że będzie to Polska. I nie było to całkowicie przypadkowe. Gdy sprawowałem funkcję burmistrza Knoxville udało mi się nawiązać współpracę z Chełmem w ramach Programu Miast Partnerskich. W związku z tym zanim zostałem ambasadorem byłem w Polsce dwukrotnie.

Czyli interesował się Pan już wcześniej Polską?

Tak, współpraca z Chełmem umożliwiła mi poznanie kraju. Za każdym razem gdy przyjeżdżałem do Polski starałem się zobaczyć najciekawsze miejsca. Dzięki temu zanim zostałem ambasadorem znałem już częściowo Kraków, Toruń, Łódź, Malbork, Gdańsk, a także oczywiście Warszawę. Ale zawsze miałem niedosyt, chciałem poznać ten kraj bardziej, zobaczyć zdecydowanie więcej niż standardowa trasa wycieczek dla obcokrajowców.

I to chyba się udało? Był Pan już we wszystkich szesnastu województwach i dotarł do ponad 120 miejscowości w całym kraju. Czy to dlatego, że jak napisał jeden z dziennikarzy, szybko stwierdził Pan, że nie nauczy się polskiego, więc pozostało poznać Polskę i Polaków?

Faktycznie, mój polski nie jest biegły. Chciałbym móc zdecydowanie lepiej mówić w tym języku, ale moim zdaniem jest trudny do nauczenia. A moje podróże wynikają z tego, że jako ambasador powinienem znać dobrze kraj, w którym pracuję. Lepsza znajomość kraju umożliwia mi lepsze reprezentowanie Stanów Zjednoczonych w Polsce. Poza tym bardzo lubię podróżować. Warszawa jest pięknym miastem, ale to poza nią mieszka ok. 37 milionów Polaków. A jeżeli chcemy naprawdę poznać kraj, jego zwyczaje, kulturę, to niewątpliwie trzeba spotykać się z ludźmi, rozmawiać z nimi, nie tylko w stolicy.

Jakie są pańskie refleksje związane z Polską, z Polakami?

Za każdym razem gdy przyjeżdżałem do różnych miejscowości witano mnie bardzo otwarcie. U Polaków cenię sobie najbardziej gościnność. Podróżując po kraju zwracałem uwagę przede wszystkim na piękno krajobrazu. Każde miejsce jest wyjątkowe, więc to było dla mnie ciekawym doświadczeniem. Co szczególnie zwracało moją uwagę, to te małe drewniane kościółki. Takie podróżowanie po kraju, to ciekawa lekcja historii i architektury.

A co zaskoczyło Pana najbardziej? Jakie miał Pan oczekiwania, czy te podróże im sprostały, czy wręcz przeciwnie, czuł się Pan rozczarowany tym co zobaczył?

To co zaraz powiem nie będzie specjalnie zaskakujące. Oczywiście zaskoczył mnie na minus stan polskich dróg. I to moim zdaniem największa polska słabość, jeżeli chodzi nie tylko o rozwój turystyki. Infrastruktura to jest to, co musi zostać zdecydowanie usprawnione. Moją uwagę zwróciła też słabo działająca kolej. Chodzi mi głównie o brak szybkiej kolei, szybkich i sprawnych połączeń między wszystkimi miastami w kraju. Ale słaba infrastruktura nie powstrzymuje mnie od podróżowania.