Proszę Państwa,

Można by mówić bardzo wiele o Sojuszu Północnoatlantyckim, jego odpowiedzi na nowe wyzwania, na nowe sytuacje. Chciałbym jednak powiedzieć, bo pewnie to zawsze będzie przedmiotem żywej dyskusji, właśnie o tych relacjach, o rozłożeniu akcentów między misje zewnętrzne, a przygotowania Sojuszu do realnej obrony krajów członkowskich.

Tu już zawsze będzie pytanie o zaangażowanie w Afganistanie. Dlatego chciałem z ogromną satysfakcją podkreślić również to, że w Lizbonie doszło do mądrego kompromisu, mądrego kompromisu polegającego na rozłożeniu akcentów między potrzebę uzyskiwania zdolności do działań zewnętrznych i przygotowań do obrony krajów członkowskich Sojuszu.

Uważam, że to dobre porozumienie, dobry kompromis wyznaczenie roku 2014 jako horyzontu zakończenia misji w obecnym jej charakterze w Afganistanie. Uważam, że to dobry kompromis uznanie, że z końcem 2012 roku zmienimy zasadniczo charakter misji z bojowej na szkoleniową. Uważam, że to dobre rozwiązanie, które podkreśla to, że decyzja wspólna krajów Sojuszu Północnoatlantyckiego o budowaniu misji wojskowej w Afganistanie stanowi w dalszym ciągu zobowiązanie do wspólnego szukania strategii zakończenia tej misji.

Chciałbym podkreślić słowo wzajemne i wspólne szukanie rozwiązań, bo to co jest największą siłą Sojuszu Północnoatlantyckiego to jest przekonanie i członków Sojuszu, ale i świata zewnętrznego, że solidarność wewnątrz NATO jest w dalszym ciągu fundamentem siły, fundamentem znaczenia.

Dlatego chciałem jeszcze raz podziękować wszystkim za wspólną długą drogę od marzeń o członkostwie w Sojuszu, do uczestniczenia w umacnianiu zasady wewnętrznej solidarności i współodpowiedzialności za Sojusz Północnoatlantycki, ale także za jak najlepsze relacje Sojuszu Północnoatlantyckiego z krajami spoza tego sojuszu. Dziękuję bardzo.

Komentarze (0)