Wydarzenia z połowy 1914 roku z punktu widzenia opinii publicznej we wielu krajach były zupełnie zaskakujące. Z politycznego – w całej rozciągłości nie. Lata poprzedzające wybuch konfliktu globalnego obfitowały w liczne prowokacje i sytuacje kryzysowe, jak chociażby „Panthersprung nach Agadir”[1]. W sytuacji, w której w sercu Europy stanęły przeciw sobie państwa Trójprzymierza i Trójporozumienia, oczywiste stało się, że jedną z najważniejszych kwestii będzie tzw. sprawa polska. Nie była ona, na mocy cichego konsensu mocarstw, na porządku dziennym polityki europejskiej przez wiele lat, głównie ze względu na traktowanie jej za wewnętrzną sprawę imperium carskiego. Po stłumieniu powstania styczniowego w rosyjskich kołach rządowych zapanowała zgoda co do konieczności zaprowadzenia intensywnej rusyfikacji i w ten sposób zniwelowania zagrożenia wynikającego z polskiej świadomości narodowej. Spowodowało to, wobec podobnej polityki władz w zaborze pruskim i względnej swobody panującej w monarchii austro-węgierskiej, zapomnienie o sprawie polskiej. Wybuch wojny stanowił przeto okazję do aktywizacji polskich kół politycznych, nie tylko działających na Starym Kontynencie, ale również tych za oceanem.